De eerste 75 jaar…


Op 3 maart 1881 werden de nieuw aangekochte instrumenten verdeeld onder de muzikanten en elk ging hard aan het werk om deze te leren bespelen.
Al in april waren er uitvoeringen van La Marseillaise, Het Canaille en Het Verbroederingslied. Enkele weken later, na het leren op pas gaan, brachten ze een eerste serenade te Merksem aan
Piet Suikerbuik en Van Soom.


Talrijk waren de partijleden, vergezeld door hun vrouwen, die de stoet verblijdden met hun aanwezigheid langs het parcours. Na deze glorierijke vuurproef besloten ze om deel te nemen aan het
festival, ingericht door de Antwerpse Muzikale Kring.


De gekozen stukken werden in orde gebracht en de herhalingen werden nog talrijker. Maquet, die niet goed wist of het een propaganda uitstap was of niet, wilde een zo hoog mogelijk kunstpeil
bereiken met zijn spelers, allemaal gewone arbeiders.






Jef Van Hoof werd door de ernst waarmee hij het werk voor de maatschappij volgde, als eerste voorzitter verkozen.

Daar er nog geen vlag voorhanden was, hebben ze de vlag van De Jong Socialisten opnieuw beschilderd.

En van Brussel kregen ze 25 herkenningstekens: een rood fluwelen knop met gouden lier.

Op haar eerste festival oogstte De Vredekring verdiend veel bijval.







Van toen af kwam er brood op de plank: van alle kanten kwamen er aanvragen binnen om feestelijkheden en betogingen op te luisteren, om nieuwe lokalen, vaandels en nog veel meer zaken in te
huldigen. Bij allerhande manifestaties vroeg men De Vredekring en onze muzikanten deden vol enthousiasme wat ze konden voor de goede zaak. De fanfare werd overstelpt met aanvragen:
er was namelijk maar één socialistisch korps.


Van een vergoeding was bijna nooit sprake en de muzikanten draaiden bijna altijd zelf op voor de verplaatsingsonkosten. Zon- en feestdagen werden ingenomen; de vrouwen moedigden hun
mannen aan en zelfs de verloofden vonden steun bij hun toekomstige omdat het immers voor de “ goede zaak “ was. De vredekringers wisten wat ze wilden: de vrijmaking,
de ontvoogding van de arbeidersklasse!


In september 1881 gingen ze naar Gent voor een betoging en 's zondags daarop brachten ze een serenade voor hun zieke vriend: één van de schrijvers van de strijdliederen uit die tijd:
Jef De Gratie. Hij wilde De Vredekring nog horen spelen voordat hij stierf. Zo gelukkig hij was hen te horen, zo ongelukkig waren zij, toen ze hem kort daarna vergezelden naar zijn laatste
rustplaats; de Kielbegraafplaats. Er moest wel nog hard gewerkt worden aan de treurmarsen. En hoeveel soortgelijke tochten hebben wij sindsdien niet meegemaakt?


Toen ze in november 1881 te Brussel uitgenodigd werden op een verzoening tussen liberalen en socialisten, mochten ze geen rode vlag meebrengen. Dit was uitgesloten voor hen. De rode vlag
ging mee en werd bij aankomst in een herberg gezet. Van daaruit gingen ze naar de Grote Markt en speelden de Marseillaise wat veel bravo en awoert geroep teweegbracht.


De deelnemers van Gent werden afgehaald aan de statie. Toen ze terug aan de herberg kwamen, gingen de vaandrigs met hun vlag aan het hoofd van de fanfare staan. Nu waren de poppen pas
goed aan het dansen. Van alle kanten werd geroepen “ Scheur ze kapot ! “ En “ sla ze dood ! “ De vaandeldragers moesten hun vlag op dusdanige wijze verdedigen dat de bijl die boven op de vlag
stond eraan te pas kwam. De muzikanten zelf gebruikten hun handen en voeten en zelfs hun instrumenten om hun aanvallers af te weren. Pas toen de politie opdook, konden ze verder opstappen
naar de feestzitting in de schouwburg “ Alcazar “.


In dat eerste jaar werd het al snel duidelijk wat een impact De Vredekring had en nog zou hebben de komende jaren voor de arbeider en zijn ontvoogding.


In 1885, het jaar van de wereldtentoonstelling en de stichting van de Belgische Werklieden Partij,
wordt de eerste echte vlag van De Vredekring ingehuldigd.





Uiteraard is het – voorlopig althans – niet de bedoeling om de geschiedenis van De Vredekring jaar na jaar op deze site te publiceren,
daarom hebben we beslist om met foto’s te werken.






Hier volgen nog enkele foto’s vanaf 1891, het 10-jarig bestaan van de vereniging.

Verjaringsfeest 1891

Verjaringsfeest 1901

Verjaringsfeest 1911

Repetitie 1926

Tussen 2 wereldoorlogen

Elisabethplein 1927

Verjaringsfeest 1950

Schram en Van Dijck 1953

Verjaringsfeest 1956

#top
40 jaar is zo voorbijDe 1ste 75 jaarOntstaanBedankt
Share on FacebookShare on TwitterShare via e-mail
HomeTwirlingHarmonieShowkorpsActiviteitenInfoContactHistoriekLinksFoto's